Kemerburgaz Caddesi’nde yükselen eski binanın üçüncü katı, akşamüstünün sessizliğinde sadece ayak sesleriyle uyanır. Koridorun loş lambası altında, kalabalık İstanbul Caddesi’nden yükselen uğultu yavaşça solarken, kapı aralığından süzülen sıcak ışık bir davet gibi uzanır. Burada, kalabalığın içinde göz göze geldiğimiz o anın yankısı hâlâ kulaklarımda.
Şehir Ormanı’nın serin nefesi pencerelerden süzülürken, yumuşak yastıkların üzerinde vücutlarımız aynı ritmi yakalıyor. Göktürk’ün ışıkları uzakta titreşirken, parmak uçlarımdan geçen her titreşim sesimi kısık bir nefese dönüştürüyor. Kemer Country’nin yüksek duvarları bile bu yakınlığın sıcaklığını dışarıda bırakamıyor.
İşte bu yüzden buradayım: seninle aynı nefeste, aynı fısıltıda kaybolmak.
Comments